Text des Monats Dezember 2024
zurück
Esther Dewes (St. Ingbert-Sengscheid)
Wie´s Chrischdkennsche hadd lächele misse
(Nach der Geschichte von K.H. Waggerl in saarländische Mundart übertragen)
Was isch eisch jedzd verzehle iss domols passierd, wie es Maria und de Josepp
noo Bethlehem unnerwegs ware unn de Kleen off die Weld hadd komme solle.
Do ess de Erzengel Gabriel vom Himmel erunner komm, um se gugge, ob alles
im Schdall gerischd wär. Er hadd sich im Schdall umgeguggd unn wie er all denne
Uwweraasch unn das ganze Geviez gesiehn hadd, was do rumgegrawweld ess,
hadd er noch schnell e bissje offgeraumd. Em Wind hadd de Erzengel gesaad,
dass er dousemang mache solld unn nedd so aarisch dorsch die Lescher peife
solld, de Schdalllatern hadd er enngetrichderd, dass se nur leuchde derfd wie e
Funzel, dameds dem Bobbelsche nedd zu greilisch wär. Dodenoh hadd er die
Ämetze, Schbinne unn Meis ennausgejähd, damed sichs Maria nedd graule
missd. Nur de Esel unn de Ochs hann derfe im Schdall bleiwe, de Esel, well ma
ne noch gebrauchd hadd for schbäder, um vorm Herodes fortselaafe, unn de
Ochs, well er e Dickkopp wie mei Oma gehadd hadd unn sich nedd von de Schdell
bewehd hadd. Außerdem war er die eenzisch Heizquell im Schdall. Wie de
Gabriel soweid ferdisch war, hadd er noch e paar Engelscher unnerm Dach verdähld,
so kleene, die wo nur aus Knausekeppscher unn Flittscher beschdann
hann. Die hann solle off denne Kleen offpasse unn Beschääd sahn, wann was
passiere dääd.
Noch eenmool hadd de Gabriel geluhd, unn wie er gedengd hadd, es wär alles
gudd so, hadd er sisch die Schbinneweewe von de Flischel gewischd unn ess
hemmgefloh.
Er hadd awwer nedd rischdisch geluhd gehadd unn hadd e Floh iwwersiehn, der
wo im Schdroh gesedzd hadd unn geschloof hadd.
Wies Maria denne Kleen offs Schdroh gelehd hadd, sinn all Engelscher drommerumm
gefloh, hann do e bissje gezobbeld unn dort e bissje gerischd, dass es
der Klenn jo gemiedlich hann dääd. Dodebei ess der Floh wach wor unn hadds
medd de Angschd ze duun gredd, well er gemennnd hadd, die Engelscher wäre
weiße Fleddermeis unn wollde ne fresse. Vor lauder lauder iss er dem Kleen ins
Ohr gegrawweld, um sisch zu verschdeggele. Von dord hadd er enausgeschbitzeld,
hadd de Josepp gesiehn unn e Plan gemachd. Er wolld e großer
Schprung mache, bis off die Glatz vom Josepp, die wo so groß ess wie em Träme
Willi sei Pladd, unn von dord ess Fenschder ennaus. „Hall disch ruhisch, dann
beschde misch aa gleisch los“, hadd er dem Kleen ins Ohr gepischberd. Unn der
hadd aa scheen schdill gehall. Wie der Floh dann Oonlaaf geholl had, um ennaus
zeschbringe, hadds dem Kleen im Ohr gegriwweld.
„Luuh mol Josepp“, hadds Maria gesaahd unn de Josepp wach gerisseld. „De
Kleen lachd schon“.