Text des Monats Dezember 2023
Esther Dewes (St. Ingbert-Sengscheid)
Ball ess Weihnachde
Schbääd hann die Bääm es Laab abgeschmiss
unn langsam werds aa kälder.
Die Äbbel geraffd die Biere, die Niss,
die Frucht geholl von de Felder.
Weihnachde kommd. In de ledschde Johr
zu warm unn nemmeh schneeweiß.
Die Weihre senn noch nedd zugefrohr
medd diggem unn feschdem Eis.
Lischderkedde enn all de Schdrooße
scheine nur off blanker Teer.
Mensche wisse nemmeh wo se
laafe, blicklos hinnerm Gligg deher.
Unn isch Schossel laafe medd,
blend for all die scheene Sache.
Dabber, dabber, Schrett vor Schrett.
Bes mer offfalld was isch mache.
Halle oohn unn luuhe um misch:
„Ach, wie fähld mer doch der Mann
Medd Käschde, die mer esse kann.“
In Mundartpost Nr. 90