Text des Monats Januar 2022
Ute Zimmermann (Schifferstadt)
Tauwedder
Äm Schneemann is sei Fraa schunn fortgeloffe.
Jetzt steht er draurisch ganz allä am Eck.
Nur ä paar Wasserdrebbscher sinnem noch gebliwwe,
doch langsam sickern selbscht die weg.
De Schneemann is allä.
Er färscht sisch un wääß net, was mache.
Doch wie die Wolke sisch veziehn,
drickt er sisch in de Schatte.
Er will noch net vegehe,
will dess Johr Hyazindhe, Krokuss sehe
un winscht sisch gliehend hääß im kalde Herz
de März ze iwwerstehe.
De Schneemann dräämt vum Gugguck, seim Rufe un seim Fluuch.
De Schneemann kriggt vun denne Bilder äfach net genuch.
Bletzlisch sieht er sisch in de Hitz im Weiher bade
un uffm Rhei im Sunneschei Boodsche fahre.
Er laaft dursch Maisfelder, Herbschdwälder
bisses endlisch widder uffs Neie afangt ze schneie.
Ze schneie – Schnee – Schneeflock
Schneeball – werfe – rolle – Schneemann, Schneefraue baue
Schnee un Eis – Eiszabbe, Schlitte un Matsch.
Jetzt sieht er sei äschenie Welt wie imme Alwum.
Jetzt kann er Friede schließe mit Blummewiese.
Er werrd debei sei im Mai als Regedrobbe, Newwelglitzer.
De Schneemann werrd ruisch weil jetzt wääß er gewiss,
dass sei Schneefraa nur schummol vorgange is.
In Mundartpost Nr. 87