Text des Monats Januar 2024

zurück



Rita Zorn (Völklingen-Geislautern)


Die gussne Waffelponn


In meiner Kisch, dòò hängd awwei

e gussni Waffelponn, wie nei.

Piggsauwer, sondgeschrahld,

e Schmuggschdigg, nidd gebrahld.


Se iss e Erbschdigg vun der Ooma,

Se hadd gesaad: „Duu glääner Schdroomer,

duu sollschd misch in Erinnrung honn.

Duu grischd emòòl mei Waffelponn.“


Längschd iss mei Ooma schunn geschdorb.

Umm Schbeischer imme Weidekorb

bei Wäsch, mid Schläbbscher dsuugebunn,

honn isch das gudde Schdigg gefunn.


Wenn isch dòò hugge, dengg on frieher,

siehn isch mei Ooma in der Dier.

Was hommer uns bei däär geladdsd,

um nidd se sòòn, mer wäär gebladdsd.

Die Waffle honn misch òòngelachd.

Die honn geschmeggd: Es waar e Brachd!


Mid Heebdeisch, Grumbier, Schbegg unn Schmals

unn soome glääne Peedsche Sals.

Mid Dsugger, Äbbel, Mähl unn Eier

unn Sahne! Dsur Geburdsdaachsfeier.


Mei Ooma hadd misch aach belehrd,

mer breischd e grooser Kollehäärd,

soo wie er frieher waar, mid Groom.

Die Waffle baggd mer heid mid Schdroom,

doch ehrlisch: Wemmer se vergleischd,

soo daddelisch, wie uffgeweischd!

Selbschd wemmer Grumbier dudd rinrabbe,

genn se nidd gnuschbrisch. Nää! Se babbe!


Se genn wie Bluume, wo verwelge.

Dòò muss mer in Erinnrung schwelge

unn kummd dsu folschendem Endschluss:

Wenn Waffle, donn e Ponn aus Guss!

Mei Ooma konn isch nie vergesse,

weil isch im Geischd ihr Waffle esse.



In Mundartpost Nr. 90